BSA-blog: Vast niet het gouden ei, meester

‘Een vrouw en een man zijn op reis en maken een stop bij een benzinepomp in Frankrijk. De vrouw gaat wat drinken halen, maar verdwijnt spoorloos’, vertelt een van mijn leerlingen uit groep zeven van de Rietendakschool in de Utrechtse wijk Ondiep. ‘En hoe ging het verder’, wil een klasgenoot nieuwsgierig weten. Dat weet het meisje, dat zo keurig de synopsis van ‘Het gouden ei’ van Tim Krabbe uitlegt aan haar klasgenoten, niet. ‘Ik stopte met lezen.’ ‘Echt’, klinkt het verbaasd en enigszins teleurgesteld in koor uit de klas.

Tijdens de eerste les die ik geef, vraag ik tijdens het voorstelrondje aan mijn leerlingen wat ze in hun zomervakantie hebben gelezen of wat hun favoriete boek is. Ik vind het voorbeeld van ‘Het gouden ei’ typisch Brede School Academie omdat het meisje in groep zeven zit en toch dit spannende boek leest. Ze vertelde trots dat ze het kreeg van haar vader. Zo moet zijn: ouders die hun kind een mooi, leuk of spannend boek geven en daarbij de lat hoog leggen. Want ‘Het gouden ei’ prijkt nog altijd hoog op de leeslijstjes van menig middelbare scholier. Ook wist ze in twee zinnen het boek samen te vatten waarbij ze de klas op het puntje van de stoeltjes liet zitten vanwege haar al dan niet bewuste mega cliffhanger. Kinderen wilden weten hoe het verder ging. Zou de vrouw gevonden worden? Hoe kan ze nou verdwijnen? Prachtig vond ik het hoe de leerlingen op elkaar reageerden.

Zelf liet ik mijn leerlingen een bijzonder boek zien van fotograaf Steve McMcurry, een fotoboek getiteld: Lezen. De fotograaf reisde de wereld over om mensen te kieken die een boek of krant lezen. Mensen lezen overal en onder alle omstandigheden. Het is een voorrecht om te kunnen en mogen lezen. Ik liet de leerlingen even goed kijken en prikkelde hun verbeeldingskracht. Het is een beetje zoals de fotorubriek van Hans Aarsman in de Volkskrant. Pas als je goed kijkt zie je wat er echt op de foto staat. Ik vroeg de leerlingen nauwkeurig te beschrijven wat ze zagen. Het ging alle kanten op want goed kijken is best lastig.

Op de foto die ik laat zien, staat een jonge monnik die in een raam zit. De luiken in het raam met afgebladderde verf staan open. Waarschijnlijk vanwege het daglicht om zijn boek te kunnen lezen. Het dikke boek waarin hij verdiept is, vindt steun in de vensterbank. Achter de jongen zien we een religieus beeld in het half duister. De foto is gemaakt in Mandalay en dat ligt in Myanmar, een land in Zuidoost Azië, ver, ver weg. Wat zou de jongen lezen, vraag ik de klas. Vast niet ‘Het gouden ei’, meester zegt een slimmerik gevat.